( wykład Bogusława Pachniowskiego w ramach cyklu Mam wam coś do powiedzenia )
NOWY TARG. Wykład rozpoczęły refleksje o istocie dzienników oraz ich miejscu w literaturze. Przywołując ostatnio opublikowane dzienniki Witolda Gombrowicza i Stanisława Mrożka oraz dzienniki Stefana Żeromskiego i Jana Lechonia, prelegent sklasyfikował te formy jako dzienniki autentyczne i autokreacyjne.
Dzienniki 
autentyczne, zdaniem autora, są szczególnym dokumentem zmagań pisarza z rzeczywistością, z samym sobą, z materią literacką, są także zapisem jego osobowości, jego wrażliwości estetycznej, etycznej i społecznej. I jako takie są istotnym elementem pełniejszego zrozumienia twórczości literackiej.
Następna część wykładu poświęcona została na przywołanie i krótkie omówienie dzienników Stefana Żeromskiego, Marii Dąbrowskiej, Jana Lechonia i Jarosława Iwaszkiewicza, które zdaniem autora, są szczególnie autentyczne.
Dzienniki Stefana Żeromskiego zostały przedstawione jako dokument przeobrażania się wrażliwego gimnazjalisty w dojrzałego pisarza. Dzienniki Marii Dąbrowskiej zostały odczytane jako zapis zmagań autorki z własnymi słabościami oraz jako zapis trudnych zmagań autora z własną twórczością.
Dziennik Jana Lechonia odczytany został jako bolesne zmagania się wielkiego poety z trudnościami życia na emigracji. Osamotnienie, problemy materialne, konieczność podejmowania się niegodnych poety prac zarobkowych oraz przeświadczenie o zanikaniu sił twórczych, stały się źródłem depresji i doprowadziły do samobójczej śmierci.
Zapisy z dzienników Jarosława Iwaszkiewicza to z kolei dokument ukazujący człowieka pełnego wewnętrznych sprzeczności, który w zadziwiający sposób łączy w sobie wielkiego pisarza, wrażliwego poetę i człowiekiem pełnym słabości.
Fot. z archiwum Galerii BWA „Jatki” w Nowym Targu
